Misdaden - Ferdinand Von Schirach

Meestal schrijft de schrijver één verhaal en maakt daar dan één boek van. Dit is dus niet het geval bij Von Schirach. Het boek “Misdaden” handelt over elf misdaadverhalen, één voor één unieke verhalen.

Deze verhalen zijn gebaseerd op Von Schirachs praktijk al strafadvocaat. Zijn verhalen worden harteloos verteld, wat ervoor zorgt dat de gebeurtenissen erg schokkerend kunnen zijn. Elk verhaal wordt verteld vanuit de leefwereld van de dader. Hierdoor begrijp je beter waarom de dader het misdrijf heeft gepleegd. Ik vind dat Von Schirachs beschrijvingen zeer realistisch zijn weergegeven, je hebt de indruk dat het verhaal in je eigen omgeving zou kunnen afspelen.

In sommige passages worden de feiten wel eens erg vulgair voorgesteld. Zoals in het hoofdstuk “Tanata’s theekopje” waarin Pocol wordt vermoord. Toen de politie Pocol vond, was Von Schirachs beschrijving niet echt aangenaam om het je voor te stellen: “Pocol was naakt, uit zijn anus stak een afgebroken bezemsteel. De forensisch patholoog-anatoom stelde tijdens de obductie vast dat de kracht waarmee het hout was ingebracht ook de blaas had geperforeerd.” Nochtans heb ik tijdens het lezen vaak medelijden met de personages gehad. Ze kwamen vaak in situaties terecht die ik niemand zou willen toewensen. Een voorbeeld van een dergelijk personage was Fähner. Hij was een trouwe echtgenoot in tegenstelling tot zijn onuitstaanbare vrouw Ingrid. Uit frustratie en wanhoop heeft Fähner haar vermoord met een bijl. Vervolgens heeft hij haar verder in stukjes gehakt. Het is natuurlijk nooit een oplossing om iemand te vermoorden maar je begrijpt zijn motief wel. Fähner wist dat wat hij deed zeker niet juist was maar hij zag gewoon geen andere oplossing. Hierdoor krijg je toch wel medelijden met het hoofdpersonage, ook al weet je dat hij een ernstig misdrijf heeft gepleegd.

Von Schirachs schrijfstijl is “koud” maar toch gemakkelijk om te lezen. Ik had het boek dezelfde avond dat ik erin begon al uitgelezen. Als ik het boek in de bibliotheek zou hebben zien staan, zou ik het waarschijnlijk nooit gelezen hebben. Het lijkt weer zo’n saai misdaadverhaal met clichés, maar in werkelijkheid is het een boek dat heel afwisselend is en dat je nooit zal vervelen.

 Ferdinand Von Schirach