Stasia Cramer

Heb je toevallig een zoon, een dochter, een neef of een nichtje die zot is van paarden? Zo ja, dan zijn de boeken van Stasia Cramer een geweldige manier om je kind graag te laten lezen! Stasia Cramer is een Nederlandse schrijfster van kinder- en jeugdboeken. Het grootste deel van haar boeken gaan over paarden en verliefdheid.

Ik was zelf ongeveer 8 jaar oud toen ik de boeken van Stasia ontdekte. Mijn vader nam me toen ik klein was altijd mee naar de bibliotheek. Dit is ook de reden waarom mijn liefde voor boeken is ontstaan. Ik vond het meteen geweldig om Stasia's boeken één voor één te verslinden. Haar boeken zijn gemakkelijk te lezen, er zijn veel afbeeldingen en als klein meisje dat zeer veel van paarden houdt, kom je zeker niets tekort.

Eén van de eerste boeken die ik las, was "De Wenspony". Het gaat over een meisje dat graag haar eigen pony wilt. Ik voelde me natuurlijk meteen aangesproken want een eigen paard hebben, is tot op de dag van vandaag nog steeds een wens van mij. Ik heb het boekje zeker meer dan één keer gelezen. Ik kan het verhaal nog altijd in grote lijnen vertellen.

Stasia heeft ondertussen al meer dan 45 boeken geschreven. Haar boeken zijn ook al in meerdere talen uitgebracht, vooral in Duitsland heeft ze veel succes. Als je geïnteresseerd bent in de boeken van Stasia Cramer, kan je altijd een kijkje nemen op haar website: www.stasiacramer.nl

Laat dit een steun zijn...

Dag iedereen, voor het vak Nederlands moesten we een kleine verhandeling schrijven. Ik heb dit dan ook gedaan. Mijn verhandeling gaat over huwelijken en scheidingen. Ik heb natuurlijk ook mijn eigen ervaringen opgeschreven, aangezien mijn ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Deze schrijfopdracht heeft me zeker geholpen met het verwerken van de scheiding. Door mijn gevoelens neer te schrijven, kon ik alles beter een plaats geven. Ik hoop daarom ook dat voor ieder ander, wiens ouders gescheiden zijn, deze tekst een steun kan zijn.

Waarom kinderen zich schuldig voelen...

 

Ik voel mij schuldig. Schuldig omdat ik er niks aan heb kunnen doen. Mijn ouders zijn ongeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan. De proefwerken waren gedaan en ik was volop van mijn vakantie aan het genieten toen mijn ouders met het nieuws kwamen. Ik had al wel opgemerkt dat het niet meer zo goed ging met hun relatie, maar dat ze zouden scheiden had ik nooit gedacht. Meerdere kinderen in België en in de rest van de wereld is hetzelfde overkomen. Het is belangrijk dat we van de fouten van onze ouders leren zodat we ze zelf niet zullen maken.

 

Het aantal scheidingen is enorm toegenomen de laatste jaren. Tussen de 30 en 40 procent van alle huwelijken loopt op de klippen. Vroeger, zag men zelden een koppel scheiden. Maar op dit moment kan je scheiden zonder dat iemand raar opkijkt. Mensen zouden ondertussen ook scheiden op alle leeftijden, van jonge twintigers tot oudere gepensioneerden. Het is spijtig dat het fenomeen in onze maatschappij helemaal is ingeburgerd. Een scheiding verloopt veel te gemakkelijk. Er zal natuurlijk wel onderhandeld moeten worden over geld, eventuele kinderen en andere bezittingen, maar toch kiezen meer en meer mensen deze oplossing als hun huwelijk niet meer zo van een leien dakje verloopt.

 

Velen zitten vaak ook nog in het begin van hun relatie en beslissen al om te trouwen. Enkele jaren later krijg je te horen dat het koppel gaat scheiden. Ze  hebben het grootste deel van de tijd ruzie en komen totaal niet meer overeen. De oorzaak van de scheiding is waarschijnlijk te wijten aan hun vroege beslissing om te trouwen. Ik denk dan ook dat je beter eerst enkele jaren wacht voordat je beslist om in het huwelijksbootje te stappen. Je kunt beter wachten tot de verliefdheid voorbij is en elkaars mindere kanten leren kennen. Je moet weten dat een scheiding minder aangename gevolgen heeft, niet enkel voor het koppel zelf maar ook voor hun naasten.

 

Kinderen zijn zo'n klassiek voorbeeld van naasten. Als ouders van kinderen beslissen om te scheiden, staan ze volgens mij niet lang genoeg stil bij de consequenties voor hun kinderen. Kinderen hebben de neiging om zich schuldig te voelen en te denken dat ze iets hadden kunnen doen om de scheiding te voorkomen. Ik heb ook die neiging. Ik ben 17 jaar oud en toch voel ik me vaak schuldig ook al weet ik dat ik er eigenlijk niets aan zou kunnen doen. Vaak denk ik toch nog: " Wat als ik misschien toch iets beter mijn best zou hebben gedaan, zou dat dan iets veranderd hebben?" Waarschijnlijk niet, maar toch raak ik niet van de schuldgevoelens af.

 

Naast die schuldgevoelens, hebben vele kinderen ook last van het "ouderverstotingssyndroom". Dit is meestal het geval waarbij de kinderen bij de ene ouder verblijven en nog maar zelden contact hebben met de andere ouder. Ik verblijf, net als ongeveer 80 procent van de kinderen van gescheiden ouders, bij mijn moeder. Ik spreek één keer per week met mijn vader af om 's middags iets te gaan eten en de rest van de week zie ik hem maximum nog één keer. De meeste leerkrachten op school zie ik zelfs meer dan mijn eigen vader. Vele mensen vinden dit triestig en dat is het ook, maar om eerlijk te zijn, zou ik echt niet meer tijd met hem kunnen doorbrengen. Ik houd van mijn vader en hij van mij, maar diep vanbinnen ben ik kwaad op hem omdat hij ons in de steek heeft gelaten.

 

Ik probeer dan ook een steun te zijn voor alle anderen die zich in de steek gelaten voelen. Het is belangrijk om een uitlaatklep te hebben als je problemen hebt of je ongelukkig voelt. Daarnaast moet je natuurlijk ook altijd rekening houden met het feit dat je ouders nieuwe mensen zullen ontmoeten. Zij zullen proberen om de draad terug op te nemen en met iemand anders verder te gaan in de hoop om dan terug gelukkig te worden.

 

Als je een relatie hebt met iemand en je bent dolgelukkig, denk dan toch maar twee keer na als je wilt gaan trouwen. Denk na over de verantwoordelijkheid die je krijgt. Denk na of je wel de rest van je leven met deze persoon wilt verder gaan. Ik zeg niet dat het huwelijk iets slechts is, integendeel, het huwelijk moet iets moois zijn, iets voor de rest van je leven. Je zweert om bij die persoon te blijven in  goede en slechte dagen, in ziekte en gezondheid. Dat vergeten vele mensen volgens mij. Je zou bij je geliefde moeten blijven ook al gaat het soms wat minder goed.

De Borgia's - Tom Fontana

Ik vind het altijd zeer leuk om spannende boeken te lezen over de intriges van de Katholieke Kerk. Het boek “ De Borgia’s” van Tom Fontana is er ook zo één. Het boek gaat over Rodrigo Borgia, oftewel Paus Alexander VI. Het verhaal speelt zich af in de in de vijftiende eeuw, de eeuw waarin Rodrigo Borgia regeerde over de Heilige Kerk. De heerschappij van Alexander VI zou later één van de meest beruchtste hoofdstukken van de geschiedenis van de Kerk blijken te zijn.

Rodrigo Borgia was een zeer vroom man, maar ook een man wie verlangde naar macht en prestige. Hij deed er alles aan om zijn geslacht zo invloedrijk mogelijk te maken door zijn dochter uit te huwelijken en zijn zonen belangrijke posities te geven binnen de Katholieke Kerk. In de loop van het verhaal krijgt de familie te maken met allerlei conflicten en oorlogen. Rodrigo sleurt de Katholieke Kerk mee waardoor veel mensen kritiek op hem uit oefenen en hem van de Heilige Stoel af willen.

Dit is ook niet anders in de serie die van dit boek gemaakt is. Het verhaal in de serie verschilt veel van het verhaal in het boek, maar de rode draad is wel hetzelfde. Het boek is soms moeilijk te volgen omdat de schrijver vaak zijsprongen maakt. Je krijgt er wel, in tegenstelling tot de serie, veel meer achtergrondinformatie over de personages.

Ik vond het zeer leuk om zowel de serie als het boek van 318 pagina’s te lezen. De Borgia’s is een geweldig verhaal vol lust, complotten en verraad en als je houdt van de boeken van Dan Brown, raad ik je zeker dit boek ook aan.

 

Het Bernini Mysterie - Dan Brown

Dan Brown is een geweldige auteur, daar zijn veel mensen het met me over eens. Ik heb reeds enkele boeken van Dan Brown gelezen. De Da Vinci Code, Het Juvenalis dilemma en Het Verloren Symbool zijn stuk voor stuk goed geschreven boeken die me telkens opnieuw wisten te boeien. Het Bernini Mysterie is hier geen uitzondering op.

Dan Brown laat je in dit boek geloven dat alles wat Robert Langdon (het hoofdpersonage) meemaakt, ook echt waar is. Hij weet de feiten heel mooi te verstrengelen met fictie. Dat is ook één van de redenen waarom de grens tussen feiten en fictie zo moeilijk te trekken is. Antimaterie bestaat echt, maar of het ook echt op te slaan is, is nog maar de vraag. Wetenschappers van over de hele wereld doen onderzoeken over en doen experimenteren met antimaterie maar tot nu toe heeft mijn nog geen manier gevonden om antimaterie voor een lange termijn op te slaan.[1] Een ander voorbeeld van de vage grens tussen feiten en fictie is het vliegtuig waarmee Langdon naar Zwitserland vliegt, de Boeing X-33. In werkelijkheid bestaat dit toestel alleen nog maar op de tekentafel. Dan Brown schrijft het zo geloofwaardig dat je echt denkt dat het vliegtuig echt al gebouwd is en bestaat. Dit vliegtuig is waarschijnlijk wel de toekomst, maar men staat er nog niet zover mee als Dan Brown in het Bernini Mysterie beweert.

Het Bernini Mysterie weet zowel wetenschapper als gelovige te fascineren. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Vaticaanstad met als hoofdpersonages een kunsthistoricus en een natuurkundige. Door de interactie tussen de twee personages krijgt de lezer veel informatie over antimaterie, maar ook over het verloop van een conclaaf enzovoort. Dat is zeer belangrijk want ze begrijpt de lezer alles waardoor het boek zeker en vast niet lastig is om te lezen.

Tot slot wil ik iedereen dit boek aanraden, vooral als je nog niet bekend bent met het werk van Dan Brown. Het Bernini Mysterie is niet mijn favoriete boek van Dan Brown, maar dat neemt niet weg dat het zeker de moeite waard is om te lezen!

---

[1] Bron: http://eoswetenschap.eu/artikel/antimaterie-eindelijk-gebotteld

Norwegian Wood - Haruki Murakami

Haruki Murakami

Veel van mijn studiegenoten zullen er waarschijnlijk nooit aan denken om Norwegian Wood te lezen enkel en alleen omdat het boek zo dik is. Ik begrijp natuurlijk wel dat niet iedereen staat te popelen om “eventjes” 437 pagina’s te lezen, maar ik besloot toch om de gok te wagen.

Ik vind dat Norwegian Wood de Japanse cultuur goed weergeeft. Het verhaal gaat over een jonge man die tijdens zijn leven vele dierbaren heeft verloren doordat ze zichzelf van het leven hebben beroofd. De verhaallijn is ook één van de redenen waarom dit boek zo’n groot succes was. Je moet namelijk weten dat het zelfmoordcijfer in Japan zeer hoog ligt. Vele Japanners krijgen dus wel eens te maken met een vriend of familielid die zelfmoord pleegde. Maar in Europa is dit een heel ander verhaal. In vergelijking met Japan ligt bij ons het zelfmoordcijfer veel lager. Ik denk dat ik me daarom ook niet goed in het verhaal van het hoofdpersonage heb kunnen inleven.

Norwegian Wood is zeker en vast geen spannend boek te noemen. Emotioneel word je op de proef gesteld. Het hoofdpersonage, Watanabe, worstelt met zichzelf en als lezer is niet altijd gemakkelijk om de weergaves van zijn gevoelens te verwerken. Ikzelf kan me ook niet goed inbeelden hoe het is om te leven in Japan dus had ik toch wel moeite om dit boek uit te lezen. Ik heb me er eerlijk gezegd echt moeten door sleuren.

Het verhaal bevat erg veel beschrijvingen, zoveel dat het voor mij wel wat saai werd. Ik heb al veel boeken gelezen, voor school of voor eigen plezier. Als ik ooit dit boek zou geleend hebben uit de bibliotheek, zou ik het na enkele pagina’s gelezen te hebben al hebben terug gebracht.

Ik was wel geboeid door één personage, namelijk Midori. Ik vond haar denkwijze zeer opmerkelijk en soms ook wel een beetje vreemd. Toen ze haar levensverhaal aan Watanabe vertelde, merkte ik meteen dat er iets niet klopte of dat ze iets achterhield. In het verloop van het verhaal werd het duidelijk dat Midori vaak naar het ziekenhuis ging zodat ze haar zieke vader kon verzorgen. Niet veel mensen wisten dit van Midori. Ik denk dat de schrijver door het verhaal van Midori wil zeggen dat een mens meer is dan wat je op het eerste moment ziet. Je hebt vaak een bepaalde indruk van een bepaalde persoon. Maar is deze indruk wel juist?

Ik vond dat er wel degelijk interessante en goede fragmenten in het verhaal zaten, maar in het algemeen vond ik dit boek niet goed. Ik vond het een zeer emotioneel boek en dat werd voor mij na een tijdje saai. Ik zou het boek nooit hebben gelezen als het geen opdracht voor school was geweest. Ik denk ook niet echt dat het boek bestemd is voor Europeanen van mijn leeftijd. Ik zou het boek dus zelf nooit aan iemand aanraden.

Mijn leesautobiografie

Ik weet dat je niet van een doorsnee tiener verwacht dat hij/zij graag boeken leest, maar bij mij is dit toch het geval. Ik heb heel mijn leven lang al graag boeken gelezen en dat doe ik nu nog. Ik heb zelfs deze zomervakantie de trilogie “De Da Vinci Code” gelezen van de schrijver Dan Brown. Maar eerst zal ik u wat vertellen over mijn eerdere leeservaringen.

Het eerste boekje dat voor mij voorgelezen werd, heet “365 verhaaltjes over paardjes” van Francisca Fröhlich. Elke dag, voor het slapengaan, las mijn moeder of mijn vader zo’n verhaaltje voor. Ik hield zeer veel van deze verhaaltjes. Dit was dan ook de enige reden waarom ik vrijwillig ging slapen. Zonder mijn verhaaltje voor het slapengaan was ik nogal een nijdige peuter. In het boek staan ook prenten die dus te maken hebben met de verhaaltjes. Dit boek ligt nog altijd bij mij, thuis. Ik ben er nog steeds aan gehecht en ik denk niet dat ik het ooit zal weggeven.

Mijn vader vond het ook heel belangrijk dat mijn zussen en ik veel boeken lazen toen we klein waren. Zeker twee keer per week gingen we allemaal samen naar de bibliotheek om weer een nieuw boek te lenen. Omdat ik veel las op school, maar ook buiten school kon al op redelijk jonge leeftijd goed lezen.

Ik houd veel van fantasy. Ik vind het zeer leuk dat verhalen zich afspelen in een wereld die niet zoals die van ons is. Mythische wezens zoals hobbits, elfen, vampiers, … vind ik geweldig! Voor mij moeten de feiten die zich afspelen in het verhaal niet realistisch of waar gebeurd zijn. Dit is voor mij een manier om eventjes te ontsnappen aan de werkelijkheid en om mijn gedachten te verzetten. Enkele voorbeelden van fantasyboeken die ik al gelezen heb, zijn “Harry Potter en de Relieken van de Dood”, de trilogie van “Het oude koninkrijk”, “Twilight”.

Als ik ’s avonds thuiskom van school heb ik altijd nood aan een beetje ontspanning voordat ik aan mijn huiswerk begin. Meestal ga ik dan in de zetel zitten met een boek. Muziek en een zacht dekentje om me heen mogen ook zeker niet ontbreken! Ik lees ongeveer een halfuurtje zodat ik weer helemaal ontspannen ben. Als ik dan aan mijn huiswerk begin dan ben ik veel beter geconcentreerd. Zodra ik gedaan heb met mijn huiswerk, lees ik weer wat verder in mijn boek. Op een gewone schooldag kijk ik bijna nooit televisie, een boek om te lezen ontspant mij dan veel meer en ik vind het ook veel aangenamer. Op dit moment ben ik het boek “Het Verloren Symbool” van Dan Brown aan het lezen. Na een zware schooldag is dit een goede manier voor mij om mijn gedachten te verzetten.

Lezen vind ik zeer ontspannend en aangenaam. Ik zou het zeker iedereen aanraden om ’s avonds eens een boekje te lezen in plaats van televisie te kijken. Je zult zeker merken dat dit een veel betere manier is om je ’s avonds bezig te houden. Ik heb ondertussen al veel leeservaringen achter de rug en ik weet zeker dat er ook nog veel gaan komen!

Misdaden - Ferdinand Von Schirach

Meestal schrijft de schrijver één verhaal en maakt daar dan één boek van. Dit is dus niet het geval bij Von Schirach. Het boek “Misdaden” handelt over elf misdaadverhalen, één voor één unieke verhalen.

Deze verhalen zijn gebaseerd op Von Schirachs praktijk al strafadvocaat. Zijn verhalen worden harteloos verteld, wat ervoor zorgt dat de gebeurtenissen erg schokkerend kunnen zijn. Elk verhaal wordt verteld vanuit de leefwereld van de dader. Hierdoor begrijp je beter waarom de dader het misdrijf heeft gepleegd. Ik vind dat Von Schirachs beschrijvingen zeer realistisch zijn weergegeven, je hebt de indruk dat het verhaal in je eigen omgeving zou kunnen afspelen.

In sommige passages worden de feiten wel eens erg vulgair voorgesteld. Zoals in het hoofdstuk “Tanata’s theekopje” waarin Pocol wordt vermoord. Toen de politie Pocol vond, was Von Schirachs beschrijving niet echt aangenaam om het je voor te stellen: “Pocol was naakt, uit zijn anus stak een afgebroken bezemsteel. De forensisch patholoog-anatoom stelde tijdens de obductie vast dat de kracht waarmee het hout was ingebracht ook de blaas had geperforeerd.” Nochtans heb ik tijdens het lezen vaak medelijden met de personages gehad. Ze kwamen vaak in situaties terecht die ik niemand zou willen toewensen. Een voorbeeld van een dergelijk personage was Fähner. Hij was een trouwe echtgenoot in tegenstelling tot zijn onuitstaanbare vrouw Ingrid. Uit frustratie en wanhoop heeft Fähner haar vermoord met een bijl. Vervolgens heeft hij haar verder in stukjes gehakt. Het is natuurlijk nooit een oplossing om iemand te vermoorden maar je begrijpt zijn motief wel. Fähner wist dat wat hij deed zeker niet juist was maar hij zag gewoon geen andere oplossing. Hierdoor krijg je toch wel medelijden met het hoofdpersonage, ook al weet je dat hij een ernstig misdrijf heeft gepleegd.

Von Schirachs schrijfstijl is “koud” maar toch gemakkelijk om te lezen. Ik had het boek dezelfde avond dat ik erin begon al uitgelezen. Als ik het boek in de bibliotheek zou hebben zien staan, zou ik het waarschijnlijk nooit gelezen hebben. Het lijkt weer zo’n saai misdaadverhaal met clichés, maar in werkelijkheid is het een boek dat heel afwisselend is en dat je nooit zal vervelen.

 Ferdinand Von Schirach