Dag iedereen, voor het vak Nederlands moesten we een kleine verhandeling schrijven. Ik heb dit dan ook gedaan. Mijn verhandeling gaat over huwelijken en scheidingen. Ik heb natuurlijk ook mijn eigen ervaringen opgeschreven, aangezien mijn ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Deze schrijfopdracht heeft me zeker geholpen met het verwerken van de scheiding. Door mijn gevoelens neer te schrijven, kon ik alles beter een plaats geven. Ik hoop daarom ook dat voor ieder ander, wiens ouders gescheiden zijn, deze tekst een steun kan zijn.
Waarom kinderen zich schuldig voelen...
Ik voel mij schuldig. Schuldig omdat ik er niks aan heb kunnen doen. Mijn ouders zijn ongeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan. De proefwerken waren gedaan en ik was volop van mijn vakantie aan het genieten toen mijn ouders met het nieuws kwamen. Ik had al wel opgemerkt dat het niet meer zo goed ging met hun relatie, maar dat ze zouden scheiden had ik nooit gedacht. Meerdere kinderen in België en in de rest van de wereld is hetzelfde overkomen. Het is belangrijk dat we van de fouten van onze ouders leren zodat we ze zelf niet zullen maken.
Het aantal scheidingen is enorm toegenomen de laatste jaren. Tussen de 30 en 40 procent van alle huwelijken loopt op de klippen. Vroeger, zag men zelden een koppel scheiden. Maar op dit moment kan je scheiden zonder dat iemand raar opkijkt. Mensen zouden ondertussen ook scheiden op alle leeftijden, van jonge twintigers tot oudere gepensioneerden. Het is spijtig dat het fenomeen in onze maatschappij helemaal is ingeburgerd. Een scheiding verloopt veel te gemakkelijk. Er zal natuurlijk wel onderhandeld moeten worden over geld, eventuele kinderen en andere bezittingen, maar toch kiezen meer en meer mensen deze oplossing als hun huwelijk niet meer zo van een leien dakje verloopt.
Velen zitten vaak ook nog in het begin van hun relatie en beslissen al om te trouwen. Enkele jaren later krijg je te horen dat het koppel gaat scheiden. Ze hebben het grootste deel van de tijd ruzie en komen totaal niet meer overeen. De oorzaak van de scheiding is waarschijnlijk te wijten aan hun vroege beslissing om te trouwen. Ik denk dan ook dat je beter eerst enkele jaren wacht voordat je beslist om in het huwelijksbootje te stappen. Je kunt beter wachten tot de verliefdheid voorbij is en elkaars mindere kanten leren kennen. Je moet weten dat een scheiding minder aangename gevolgen heeft, niet enkel voor het koppel zelf maar ook voor hun naasten.
Kinderen zijn zo'n klassiek voorbeeld van naasten. Als ouders van kinderen beslissen om te scheiden, staan ze volgens mij niet lang genoeg stil bij de consequenties voor hun kinderen. Kinderen hebben de neiging om zich schuldig te voelen en te denken dat ze iets hadden kunnen doen om de scheiding te voorkomen. Ik heb ook die neiging. Ik ben 17 jaar oud en toch voel ik me vaak schuldig ook al weet ik dat ik er eigenlijk niets aan zou kunnen doen. Vaak denk ik toch nog: " Wat als ik misschien toch iets beter mijn best zou hebben gedaan, zou dat dan iets veranderd hebben?" Waarschijnlijk niet, maar toch raak ik niet van de schuldgevoelens af.
Naast die schuldgevoelens, hebben vele kinderen ook last van het "ouderverstotingssyndroom". Dit is meestal het geval waarbij de kinderen bij de ene ouder verblijven en nog maar zelden contact hebben met de andere ouder. Ik verblijf, net als ongeveer 80 procent van de kinderen van gescheiden ouders, bij mijn moeder. Ik spreek één keer per week met mijn vader af om 's middags iets te gaan eten en de rest van de week zie ik hem maximum nog één keer. De meeste leerkrachten op school zie ik zelfs meer dan mijn eigen vader. Vele mensen vinden dit triestig en dat is het ook, maar om eerlijk te zijn, zou ik echt niet meer tijd met hem kunnen doorbrengen. Ik houd van mijn vader en hij van mij, maar diep vanbinnen ben ik kwaad op hem omdat hij ons in de steek heeft gelaten.
Ik probeer dan ook een steun te zijn voor alle anderen die zich in de steek gelaten voelen. Het is belangrijk om een uitlaatklep te hebben als je problemen hebt of je ongelukkig voelt. Daarnaast moet je natuurlijk ook altijd rekening houden met het feit dat je ouders nieuwe mensen zullen ontmoeten. Zij zullen proberen om de draad terug op te nemen en met iemand anders verder te gaan in de hoop om dan terug gelukkig te worden.
Als je een relatie hebt met iemand en je bent dolgelukkig, denk dan toch maar twee keer na als je wilt gaan trouwen. Denk na over de verantwoordelijkheid die je krijgt. Denk na of je wel de rest van je leven met deze persoon wilt verder gaan. Ik zeg niet dat het huwelijk iets slechts is, integendeel, het huwelijk moet iets moois zijn, iets voor de rest van je leven. Je zweert om bij die persoon te blijven in goede en slechte dagen, in ziekte en gezondheid. Dat vergeten vele mensen volgens mij. Je zou bij je geliefde moeten blijven ook al gaat het soms wat minder goed.
